Hulu Desktop hier dowloaden

YouTube speelt met de lancering van YouTube XL in op de nieuwe functionaliteit van televisietoestellen, namelijk die met een internetverbinding. YouTubeXL heeft het meeste weg van een DVD menu waar gemakkelijk door heen te navigeren is. Hiermee is de toegang van YouTube via de afstandbediening een feit. Hulu, een online distributieportal van uiteenlopende goed bekeken series in de V.S., is via software portals als Boxee (een soort YouTubeXL) ook binnen het bereik van de televisiekijker gekomen. Deze twee online mediaspelers hebben de tijd, om met andere businessmodellen een plekje te verwerven in het televisielandschap. Maar dan wel meteen internationaal.

Een tweede interessante internationale speler is Apple. Apple heeft met Apple TV een hardware verbinding gemaakt met haar mediabibliotheek i-Tunes. In de V.S. is het naast het downloaden van muziek ook mogelijk om films en series te huren of te kopen. Dit videomateriaal kan vervolgens via Apple TV naar het televisiescherm gebracht worden. Apple TV heeft een ingebouwde YouTube portal en hiermee toegang tot alle video’s van YouTube.com  Apple TV wordt door de ontwikkelaars van Apple gezien als een hobbyproject met mogelijkheden voor de toekomst. Wat Apple hiermee een interessante speler voor de toekomst maakt is niet in eerste instantie de techniek maar het businessmodel wat ze met i-Tunes heeft. Miljoenen muziek titels worden verkocht via i-Tunes daar waar de muziekindustrie het wiel niet kon uitvinden. Wat dit voor Apple TV betekend is nog niet te zeggen maar als Apple met de zelfde snelheid de televisie markt penetreert als ze met de iPhone heeft gedaan in de mobiele telefoniemarkt, dan kan de gevestigde televisiebranche zich schrap zetten.

PETER HIRSHBERG over waarom de media niet inzien dat er veranderinging in gang zijn gezet waarbij zij nu de aansluiting missen.

Bronnen:

Hulu on Boxee. Now you see it.Now you don’t. Wired news. 9 maart 2009.
Tv Networks force Hulu off the screen. Wired News. 20 februari 2009.
Apple TV. YouTube functionaliteit. Apple, 2009.

Social media als webblogs, video sharing, photo sharing en social networks zijn de tools van elke participerende kijker die fan is van een televisieprogramma. Programmamakers spelen hierop in door de kijker een online en gethematiseerd platform te geven waar de fan wordt overspoeld met extra’s als foto’s, weblogs en niet uitgezonden materiaal.

Maar echte fans willen meer. Uit een onderzoek in 2007 door twee analisten van het
onderzoeksbureau Forrester blijkt dat het aantal gebruikers van sociale media, in 2007 in relatie tot 2006, gestegen is met 668% (zie onderstaande tabel). Deze trend is in 2008 doorgezet. Bijna de helft van de gebruikers van internet maakt op de een of andere manier actief gebruik van sociale media, 13% hiervan is bezig met het maken van webpaginaʼs, weblogs of YouTube filmpjes.

Voorbeelden van zeer actieve fans zijn onder andere te vinden rondom de programmaʼs als Survivor en American Idol. Deze televisieprogrammaʼs hebben hun populariteit voor een groot deel te danken aan hun actieve fanbase. Slechts een klein gedeelte van deze activiteiten speelt zich af binnen het zicht van de makers en zijn dus zeer lastig te beïnvloeden.

Door een onderzoek te starten naar de mogelijkheden van participatie van de kijker, binnen televisieformats, vanuit een social network of online community en met social media worden de mogelijkheden met betrekking tot de interactie vanuit de fanbase vergroot. Hier ligt de kans om oude en nieuwe media te laten samenwerken. Dit kan leiden tot een dialoog met de kijker en voor commerciële formats, betere kijkcijfers en verhoogde traffic langs de kanalen van de programmamakers en adverteerders.

“Instead, I want to argue that convergence represents a shift in cultural logic, whereby consumers are encouraged to seek out new information and make connections between dispersed media content. (…) Convergence does not occur through media appliances – however sophisticated they may become. Convergence occurs within the brains of individual consumers.”

“Convergence does not occur through media prinses” Is een belangrijke opmerking van Jenkins om niet verleid te worden tot de ‘The Black Box Fallacy’ (BBF). De BBF is een tegenwerping, een tegenwerping op de bewering dat alle media uiteindelijk zullen worden geïntegreerd in één, door een grote elektronica fabrikant gemaakte, niet transparante doos. Dit argument wordt onderuitgehaald in een artikel van de ‘Technology Review’ door de beschrijving van de volgende vijf processen, deze processen beschrijven de verschillen in de terminologie van convergence:

Technological Convergence: de digitalisering van alle media content.
Bijvoorbeeld: het inscannen van foto’s zodat ze verzonden kunnen worden via email of op een website gepubliceerd kunnen worden.

Economic Convergence: de horizontale intergratie van de entertainment industrie.
Bijvoorbeeld: een bedrijf als Apple die naast het verkopen van computers zich steeds meer bezighoud met het verkopen van content als muziek en film.

Social or Organic Convergence: gebruikers strategieën om te kunnen navigeren in een nieuwe informatie omgeving.
Bijvoorbeeld: een tiener die muziek kan luisteren via webradio, daarnaast aan het schrijven is op zijn persoonlijke Twitterblog terwijl een homevideo wordt ge-upload op YouTube.

Cultural Convergence: de explosie van nieuwe vormen van creativiteit op de kruispunten van verschillende mediatechnologieën, industrieën en gebruikers.
De gemiddelde mens heeft hierdoor de gereedschappen in handen gekregen om content te produceren, te archiveren en te laten circuleren. Daarnaast moedigt het transmedia storytelling aan: de ontwikkeling van content over meerdere platvormen met het idee dat elk platform de gebruikers op zijn beste manier benaderd. Bij transmedia storytelling kan een verhaal in eerste instantie beginnen als een televisieshow, in de verhaallijn doorgaan in een film en afsluiten in een videogame. Bijvoorbeeld: Spiderman; de strip, de film deel 1,2 en 3 en daarnaast de game.

Global Convergence: de culturele hybriditeit die resulteert uit de internationale circulatie van media content. De kruisbestuivingen van culturen die daardoor media content op hun beurt weer beïnvloeden.
Bijvoorbeeld: Quintin Tarantino die KILL BILL vol 1&2 (2003,2004) maakt en compleet geïnspireerd is door de Aziatische  cultuur en zijn film heeft gebaseerd op Japanse Animé.

De content van een medium kan dus wel verschuiven, het kan haar publiek wel veranderen en het kan haar sociale status verhogen of vervagen, maar als een medium eenmaal zichzelf heeft gevestigd blijft het een deel van het medialandschap. Een alles overstijgend medium zal er dus niet komen.

Zo wordt de term convergence dus op veel manieren gebruikt en daar is alertheid bij geboden. Zo zal er gerefereerd worden naar deze paragraaf om duidelijk te maken als het over een andere vorm van convergence gaat dan die van Jenkins zoals beschreven in het citaat.

Het eerste concept binnen de Convergence Culture is media convergence. Er wordt niet gesproken over de vervanging van het oude door het nieuwe maar over het samengaan en de samenwerking van platformen, nieuwe vormen van content en de actieve rol van de gebruiker. Jenkins zegt hier zelf het volgende over:

“By convergence, I mean the flow of content across multiple media platforms, the cooperation between multiple media industries, and the migratory behavior of media audiences who would go almost anywhere in search of the kinds of entertainment experiences they wanted. Convergence is a word that manages to describe technological, industrial, cultural, and social changes, depending on who’s speaking and what they think they are talking about. ”

De door hem beschreven verschuivingen in het medialandschap worden betitelt als media convergence. In dit onderzoek wordt de nadruk gelegd op wat dit betekent voor content binnen het medium televisie en de ontwikkeling van nieuwe televisieformats.

Participatory culture
De participerende kijker speelt een centrale rol in de theoretische benadering van Convergence Culture. Dit onderzoek zal het perspectief van de participerende kijker gebruiken om de vraag naar inspraak binnen mediacontent te verklaren.
Als er over het medium televisie wordt gesproken dan definieert de spreker twee partijen: de maker en de passieve kijker van televisiecontent die allebei hun eigen rol vervullen. In deze theorie wordt dat tegengesproken. Een betere definitie is: twee gebruikers van het medium televisie die met elkaar een relatie aangaan gebaseerd op nieuwe regels waarvan nog onduidelijk is hoe deze regels van toepassing zijn. Een kijker kan dus heel goed ook een maker zijn. Maar zo heeft niet elke gebruiker dezelfde macht binnen het medium. Zenders en adverteerders hebben vanuit corporate media een sterkere invloed dan individuele gebruikers of zelfs groepen gebruikers.

Participatory culture
Vertaald uit het Engels:
Een cultuur waarbinnen fans en andere gebruikers worden uitgenodigd om actief te participeren in de creatie en circulatie van nieuwe media content.

Zoals Jenkins in dit citaat hierboven uiteenzet, gaat het bij convergence juist om de ‘flow of content’ over meerdere platformen. In de case ‘Spoiling Survivor, The Anatomy of a Knowledge Community’ (zie ook dit artikel) geeft Jenkins een voorbeeld van de consequenties en de uitkomsten wanneer twee platvormen in de media elkaar beïnvloeden. In navolging van dit voorbeeld is er gekozen om de participerende kijker vanuit een social netwerk te benaderen in relatie tot het medium televisie.

Collective intelligence
Het derde concept is collective intelligence. Een term die Pierre Lévy heeft geïntroduceerd. Lévy is een professor aan de universiteit van Ottawa in Canada en tevens sparringpartner van Jenkins op het onderwerp Convergence Culture.

Lévy publiceerde in 1994 zijn boek Collective Intelligence en daarmee de term. Jenkins gebruikt deze term om de relatie van het individu tot én binnen een online community met haar kennis en expertise weer te geven en daarmee gewicht te geven aan andere invloedrijke gebruikers van media: zenders, adverteerders en corporate media. Zo ontstaat collective knowledge. Zo kunnen gebruikers van een online community veel kennis vergaren over een gedeelde interesse als bijvoorbeeld autosport. Standen worden bijgehouden, nieuwsartikelen worden geplaatst en er kan op fora worden gediscussieerd.

Collective Knowledge
Vertaald uit het Engels:
Volgens Lévy, de totale som van informatie individueel behorend bij leden van een knowledge community die kan worden opgeroepen als antwoord op een specifieke vraag. Zo’n knowledge community kan ontstaan uit het delen van en evalueren van kennis.